maandag 26 juni

AsserJournaal
Uitg. Press Support

Red. Jan en Leni Hof

Tel: (0592) 37 10 17
info@asserjournaal.nl

AsserJournaal
Weather state: zwaar bewolktzwaar bewolkt
WZW
26 km/h
max: 21°C
min: 15°C
Kort nieuws
Voorpagina 28 maart 2017

Zaken die ons raken

Jakkeren.

ASSEN- Het is al weer heel wat jaren geleden, dat wij voor de eerste keer in Parijs kwamen. Vol verbazing keken we naar het verkeer. Voor de verkeerslichten stonden wel drie rijen auto’s naast elkaar. Zodra het licht naar groen veranderde, ontstond er een soort race tot het volgende verkeerslicht. Daar moest de hele meute weer wachten. Het leek wel een sport om daar maar als eerste te mogen wachten. Gek gedoe vonden we en eerlijk gezegd vinden we dat nog steeds.
Maar nu is deze situatie ook in Assen schering en inslag. Regelmatig maken we gebruik van de Europaweg. De rondweg die nog steeds grotendeels voor stremmingen gespaard is gebleven. Dit in tegenstelling van de verkeerswegen in de binnenstad. 

Die binnenstad mijden we dan ook. Maar ook op de genoemde rondweg is het een jakkeren en jagen geworden. Zodra het kan of geregeld ook als het bijna niet kan, worden we voorbijgesneld door mede weggebruikers. We houden ons zo goed mogelijk aan de toegestane maximum snelheid. Ook dubbele doorgetrokken strepen zeggen deze misbruikers niks, gezien hun gedrag. Bij het volgende verkeerslicht staan we weer netjes naast elkaar te wachten. Het oprijden bij de rotondes verloederd ook in snel tempo. 
Rijdend op de rotondes moeten we regelmatig stevig remmen omdat anderen denken dat ze wellicht meer voorrang hebben en zonder meer de rotonde oprijden. We vinden dat het verkeer de laatste jaren snel in de richting van chaos en brutaliteit schuift. Er gebeuren al meer dan genoeg ongelukken. Maar het gaat van kwaad tot erger denken we. Waarom worden er niet meer kamera’s geplaatst en meer controles uitgevoerd? Mensen die hun rijbewijs kwijt raken door veel te hard rijden mogen van ons ook de auto gedurende de tijd dat ze geen rijbewijs hebben inleveren.

Zo kan het niet doorgaan.

Jaap Bouma.

=================================


Zaken die ons

raken.

De geschiedenis herhaalt zich?

ASSEN- We keken elkaar even aan, toen we het bericht over de ijsbanen in Hoogeveen en Assen lazen. In het Dagblad van het Noorden stond namelijk te lezen dat de subsidie van de Provincie naar Hoogeveen gaat, maar dat Assen ook doorgaat met de plannen voor een ijsbaan. De Gemeente Assen staat ook garant voor 5.000.000 euronet als de gemeente Hoogeveen, hebben we begrepen. (Waarom wordt dat geld niet beschikbaar gesteld voor roltrappen bij het station. Daar hebben veel meer mensen plezier van.)We menen ons te herinneren dat er eerder ook al een ijsbaan in Assen was. Die ijsbaan is ‘gesmolten’. Dat gebeurde nadat er veel gemeenschapsgeld aan was besteed. Het na veel ellende verkochte complex kreeg nog een zak geld mee denken we te 
Eén ijsbaan kon niet bestaan omdat er te weinig klandizie was, maar kunnen twee ijsbanen op bijna roepafstand, dat wel? Volgens ons zijn er veel te weinig mensen die de entree kunnen en willen betalen om die beide ijsbanen open te houden. Daarom heeft Assen er vermoedelijk allerlei toeters en bellen bij gepoot. Een soort winters speelparadijs.
Hoe het mag heten, is minder belangrijk. Het gaat om de hoeveelheid gemeenschapsgeld die wij als burgers straks weer dreigen te moeten ophoesten. Eerlijk gezegd, hebben wij daar weinig vertrouwen in. We hopen het beste maar vrezen het ergste. We zijn al veel geld kwijt door het ‘spelen’ bij de WMD. De onderliggende ‘stukken’ van dat drama mogen we als burgers niet eens inzien. Dat lijdt onvermijdelijk tot weinig vertrouwen. Met dat minimum aan vertrouwen in ons gemeentebestuur moeten we dit nu maar allemaal over ons heen laten komen. Waar zijn de ‘wijze’ mensen die ons haarfijn komen uitleggen hoe dit allemaal rendabel zal zijn, zonder dat de belasting betalende burgers daar voor opdraaien.

Vertrouwen komt pas na veel duidelijkheid en garanties.

Jaap Bouma.

 

======================

Zaken die ons raken

Gestolen goed gedijt niet?

ASSEN- Een hotelkamer, ergens in Afrika. Niet ver van de equator. Daar lag ik. Koud, rillend van de koorts. Heen en weer strompelend tussen bed en toilet. Een bed met kapotte lakens. Er was waarschijnlijk niks beters geweest. Een verpleegkundige verscheen. Ze schreef een antibioticum voor. Een middel dat, las ik achteraf, hier niet meer gebruikt wordt omdat het te veel bijverschijnselen kan oproepen. Bijverschijnselen die niet onschuldig van aard zijn. In Afrika kon het nog wel kennelijk. Een vriend, getrouwd met een Poolse vrouw kwam langs.(Hij had in Moskou gestudeerd) Hij was inwoner van het land. De normale huidskleur ter plekke is zeer donker. Zij was erg wit. Met een huid die in de zon snel verbrand. Mijn vriend kwam langs met een geneesmiddel dat snel zou helpen. Zijn vrouw had het ‘weggenomen/ gestolen’ bij de arts waar ze werkte. Gewoon proberen dacht ik. Inderdaad het middel werkte goed en snel. Had me ook een ‘paar centen’ gekost. Voor wat hoort wat nietwaar. Met wat op de zwarte markt gekochte rijst ( eten was in het hotel nauwelijks te krijgen) was ik na een paar dagen weer in staat tot werken. Een telefoontje van mijn baas uit Nederland. Het had  hem de hele dag gekost om dat voor elkaar te krijgen. Hij vroeg hoe het ging, want mijn vrouw had hem gebeld. Tegen haar had ik gezegd dat ik ‘even’ naar Afrika moest. Nu had ze al in drie weken niks van mij gehoord.

Brieven waren niet overgekomen. Ik vroeg mijn baas mij een telegram te sturen met de vraag of ik snel weer naar Nederland kon komen. Er moest worden vermeld dat ik dringend terug moest komen, in verband met werkzaamheden. Het telegram verscheen tot mijn verbazing een paar dagen later. Een weekje daarna kwam ik vermagerd en wel weer terug in het land van de overvloed. Een ervaring rijker.

Hoe zo: Gestolen goed gedijt niet!

Jaap Bouma.

 

Zaken die ons raken

Biologie.

ASSEN- We waren met onze, toen nog kleine kinderen, na een middagje Assen, neergestreken in de stationsrestauratie van het busstation. Het is dus al even geleden. We besloten ons te ‘bezatten’ aan elk een kopje koffie. Het was wel boven ons budget, maar je bent jong en je doet wel eens wat. De beide kinderen lurkten vol overgave aan een bekertje met ranja dat mijn vrouw gewoontegetrouw klaar gemaakt had. De oudste was even, tegen haar gewoonte, stil. Plotseling wees haar vingertje met een priemende intentie naar een zwaar bebaarde mijnheer. Haar heldere stemmetje schalde voor iedereen verstaanbaar door de zaal: “Mama een aap”. Het werd stil. 
Hier en daar een zacht gegrinnik. Nee, zei mijn vrouw, die mijnheer heeft een baard. Zo kroop op mijn knie. Ik fluisterde in haar oortje: ‘Dat is een baardaap.’ Maar zei ik er bij, ‘dat mag je niet verder vertellen hoor’. Dat is ons geheimpje. Ze knikte. Een paar kleverige natte lipjes fluisterden in mijn oor: Dat is ons geheimpje. Ik knikte, een knipoog, en een knuffel
Het geluid in de restauratiezaal hernam weer het oude volume. De man met de baard was verdwenen. Onze hartslag werd weer normaal. De kinderen keken vol verlangen naar de lege ranjabekertjes.Beste baarddragers, u hoeft niet bang te zijn dat u verkeerd wordt aangesproken door ons. Wij vertellen het niet verder. Het is ons geheimpje, toch.

Kindergeheimen vertel je niet verder.

Jaap Bouma.

=================================================

Zaken die ons raken

Zomaar.

ASSEN- Er zijn van die dingen die soms boven komen drijven in je herinnering. Zaken die daarna een plagend, bestaan vinden in je onderbewuste. En die altijd op onverwachte momenten tevoorschijn komen als duiveltjes uit een doosje. We waren met de caravan op een camping aan de Main in Duitsland aanbeland. Onverwacht troffen we daar kennissen uit Assen. Even koffie drinken bij ons in de caravan en even wat bijpraten. Zo gaat dat in dit soort gevallen.
Net toen ik even weg dwaalde door een voorbijkomend ’drijvend hotel’, waar mensen achter hun bordjes met eten zaten, hoorde ik nog: ‘Ja, godsdienst is de bron van alle ellende’.
Alle ellende komt altijd door die mensen’, zei de gast vol overtuiging. Een gesprek over dit soort onderwerpen is altijd ‘gevaarlijk’ is mij gebleken. Dus moet je extra voorzichtig zijn en je woorden zorgvuldig kiezen. Er is maar heel weinig nodig om tot ruzie en onoverbrugbare meningsverschillen te komen. Maar de opmerkingen waren zo uitdagend dat ik wel wat moest zeggen. Ik denk dat je wel een punt aanraakt waar het vaak misgaat, begon ik. Maar als je doorpraat komen er soms toch verrassende wendingen. Hoewel onze achtergronden totaal verschillend waren, kwamen we tot een gemeenschappelijke gedachtegang.
We vroegen ons af waarom dit soort dingen dan gebeuren. Wie meent er baat bij te hebben. Wie profiteert er van. We dachten dat niet de ideologie vaak bepalend was, maar de mensen die via die ideologie en hun interpretatie, gingen profiteren in macht en geld of zoiets. Dat blijft ook het verwarrende bij mij. Te weinig echte kennis van zaken en toch bezorgt. Niet willen meegaan in de emotionele hausse die nu plaats vindt. Wantrouwen naar de mensen met macht en geld? Wie het weet mag het zeggen.

Godsdienst is zo nu en dan een voertuig van de ‘macht’?

Jaap Bouma

=================================================
 
Zaken die ons raken

Stelvio.

ASSEN- De deelnemers aan de wielerwedstrijd ‘de Giro ’, moesten de Stelvio Pass beklimmen en weer afdalen. De Stelvio of Stilfzer Joch is een knoert van een berg weten we uit ervaring (2758 meter hoog en 48 haarspeldbochten volgens  Google). Twee keer zijn we daar boven geweest. Dat kwam zo:  We waren we op reis met de ANWB. Een caravantocht. U weet wel zo’n groep van ‘We zijn er bijna’. De eerste keer was het mooi helder weer. Boven was het koud maar wel helder en daardoor hadden we een prachtig en zeer indrukwekkend uitzicht. 
Ik was blij dat ik niet had hoeven rijden. Doodgriezelig met al die steile haarspeldbochten die heel snel na elkaar volgen. De buschauffeurs moesten de veringen aan de achterkant van de bussen hoger afstellen omdat de carrosserieën anders bij het dalen over het wegdek schuurden. Je mocht er alleen maar naar boven met speciale kleine bussen. Bij de tweede keer was het weer wat minder goed. Boven soms een dikke mist en daarna weer even helder. Spookachtig. Bij die groep was ook een mevrouw die, toen we boven waren en de bus mochten verlaten, niet naar buiten durfde. Ze had zo’n angst gekregen onderweg door het zien van de diepe afgronden dat ze helemaal overstuur was geraakt. Na veel huilen is ze omringd door een groepje medereiziger even naast de bus komen staan. Daarna vluchtte ze de bus weer in. Daarover zaten we te praten. Stel je voor dat je met een fietsje langs al die gevaren moet. Ook wij griezelen al bij de gedachte. Maar men zegt dat dit sport is. Het komt bij ons over als een levensbedreigende waaghalzerij. En dan moet je ook nog de snelste zijn op die fiets. We zeggen tegen elkaar: Dit is geen sport meer, maar spelen met mensenlevens. Maar, wij zijn dan ook geen wielrenners. We zijn alleen maar wat belegen en bezorgde mensen. Stel je voor dat je kleinzoon of kleindochter daar aan zou meedoen. Slapeloze nachten vermoed ik.
Waarom moeten veel sportgebeurtenissen gepaard gaan met dit soort levensbedreigingen?

Waaghalzerij is toch geen sport?

Jaap Bouma

===============================================
Zaken die ons raken
Horen en luisteren.

ASSEN- Het is een wat moeilijk verhaaltje vermoed ik. Een dokter had aanvullende en nieuwe medicijnen voorgeschreven. Met de recepten naar de apotheek. Mijnheer, u kunt er even op wachten, zeiden ze. Ja, dat klopte. Thuis bleek dat ik van één soort medicijn te weinig had gekregen om het tot de volgende controle te kunnen ‘uitzingen’. “Daar bel ik wel over als het nodig wordt”, sprak ik met mijn vrouw af.
De volgende morgen een telefoontje van de apotheek. U hebt van één soort medicijn te weinig gekregen, was de boodschap. Wat een service, dacht ik.
Maar het medicijn dat de mevrouw noemde was in voldoende mate meegekomen met de levering. Van een ander soort medicijn was te weinig.
Tijdens het gesprek dat daar op volgde legde ik meerdere keren uit hoe het precies in elkaar stak. Afgesproken werd dat ik het medicijn dat ik te kort kwam nog even af zou halen.
Naar de apotheek. Het medicijn dat ik nodig had lag niet klaar. Wel het medicijn dat ik niet nodig had. Opnieuw legde ik uit hoe het in elkaar zat.
Na een uitgebreide discussie die keren werd herhaald, begon ik een gevoel van nijdigheid/boosheid te ontwikkelen.

Maakt u maar het medicijn dat ik nodig heb alstublieft klaar, maar het medicijn dat hier klaar ligt, mag u houden zei ik.Ik wacht wel even, voegde ik er aan toe. Na de zoveelste blik, die onbegrip weergaf, zei ik: Mevrouw u hoort wel, maar u luistert niet. Het eind van het liedje was dat ik inderdaad met het juiste soort medicijn de deur uitstapte. Wat duurde dat lang mopperde mijn vrouw die ‘even’ in de auto had zitten wachten, terecht. Het leven is soms weerbarstiger dan je vermoed, zei ik.

Horen is goed,  maar goed luisteren is toch beter.

Jaap Bouma.

==============================================
 

Zaken die ons raken

‘Wij’ hebben gewonnen?

ASSEN- U herkent het waarschijnlijk wel. Dat vervelende gevoel en de vervelende beelden die maar niet willen verdwijnen. Ze zeuren als een latente hoofdpijn door je denken en doen. Ik heb dat met de beelden en het gedoe van het landskampioenschap van Feyenoord. Die professionele voetbalclub uit Rotterdam. Steeds zie ik de uitzinnige menigte en hoor ik het gejoel van de massa. Misschien ben ik daar wat overgevoelig voor. Het doet me denken aan al dat gedoe in en rond de tweede wereldoorlog. Al die mensen die aandachtig luisteren naar het gebral en opzwepend geschreeuw.u
weer naar het voetballen. Natuurlijk is er niks op tegen dat mensen ergens blij over zijn.
Natuurlijk willen ze dat vieren met z’n allen. Verstandelijk kan ik dat nog wel wat begrijpen. Maar het gevoel past er niet bij. Mensen die daarvoor hebben doorgeleerd zullen er wel verklaringen voor hebben vermoed ik.
Voetballen bekijk ik als volgt: Iemand(m/v) heeft veel geld. Hij koopt een voetbalclub , spelers en een trainer.
Alles van het beste en duurste. Die groep laat je spelen in een competitie.
Ze winnen. Was het dan het vele geld dat de doorslag gegeven heeft? Staan de mensen dan te juichen voor het ‘grote geld’?  Ik vermoed dat niet iedereen daar hetzelfde antwoord op geeft. De meesten zullen zeggen: Nou en! Onze club heeft gewonnen. Wij hebben gewonnen. Men identificeert zich met een groep. Men wil bij een groep horen. Dat was vroeger ook zo bij de kerk in het dorp. Bijna iedereen in het dorp hoorde daar bij. Daar wil je dan ook bij horen. Voetbal krijgt bij deze redenering bijna een religieus karakter. Ik kom er niet uit.

Maar, ik hou nog steeds niet van voetballen.

Jaap Bouma.

==============================================
 
Winkel in = 

Winkel uit.

Dat regelen we wel even?

ASSEN- We waren aangeland bij de Albert Heijn winkel in de wijk Peelo. Er waren bonnetjes te ‘verdienen’. Die hebben blijkbaar een grote aantrekkingskracht. Dus kopen met ‘bonuskorting’ en bonnetjes. Als je een bepaald bedrag hebt besteed, worden die bonnetjes gegeven. Vooruit dan maar!
Bij de kassa was een mevrouw voor ons. Een dop op een fles met sinaasappelsap bleek lek te zijn. De kassamevrouw ging bellen. We moesten even wachten. Niks aan te doen en het is niet zo erg als je geen haast meer hoeft te hebben. Na enige tijd wachten en een tweede telefoontje kwam er iemand van de medewerkers met een dop voor de fles. ?

De oude dop, die ‘verzegeld’ vast zat werd verwijderd en de nieuwe, gebrachte dop werd op de fles gedraaid. Niet meer ‘verzegeld’. Toen ik daar over opmerkte dat je niet weet waar die ‘nieuwe’  dop vandaan komt en dat de aangegeven houdbaarheidsdatum nu ook niet meer geldig was, zei de kassamevrouw. ‘Dit is een nieuwe dop hoor!’ Of dat juist was kon niet worden vastgesteld. Maar laten we daar maar op vertrouwen. Toch heb ik mijn bedenkingen.Mijn werkzame leven speelde zich voor een groot deel af in de levensmiddelenbranche.
Daarbij had ik maken met de microbiologie en met de kwaliteitsbeheersing. Dit allemaal bij de productie van levensmiddelen. Met die ‘afwijking’ ben ik bij het beoordelen van dit soort voorvallen, opgezadeld. Noem het maar een ‘beroepsdeformatie’. Bij het bekijken van de beschreven werkwijze, komt dat verleden met al zijn ervaring weer bovendrijven. Daarom blijf ik er in geloven dat je een klant dit soort dingen niet mag aandoen. Je mag best ‘op de kleintjes letten’, maar daar mag de klant niet de dupe van worden.

Blijf kritisch.

Jaap Bouma

=================================================
Zaken die ons raken

Van niks naar te veel?

ASSEN- Merkwaardig, ja hoogst merkwaardig gedoe rondom de ‘ijsbanen soap’. Zo noem ik de ontwikkelingen van de laatste tijd maar voor het gemak. Eerst is er een gedeputeerde die zeer ongelukkige uitspraken doet. ‘Wie het eerst komt, die het eerst maalt’, was de boodschap. De gemeenteraad in Hoogeveen regelt ,in vliegende vaart, flink veel geld als garantiestelling voor hun plannen.
Wedstrijd gewonnen denken ze
.
Jammer, maar de gedeputeerde was niet goed begrepen. Hun plan zou als eerste worden behandeld, beweerde hij later. Verder had het geen betekenis. Assen broedde op een weerwoord. Dat is er nu gekomen. We gaan hoe dan ook door met onze plannen, zeggen ze. Als de Provincie niet met geld ( 5 miljoen euro) over de brug komt, dan doen we het zelf met de bouwfirma wel. We hebben er wel wat geld ( 2,5 of 5 miljoen euro) voor over. Zo gaat dat met onze belastingcenten. Als je met je nuchtere verstand naar dit soort dingen kijkt, dan komen de woorden ‘kinderachtig gedoe’ wat naar boven drijven. Straks heb je ijsbanen in Leeuwarden, Heerenveen, Groningen, Assen en Hoogeveen
Dat zijn er vijf stuks in het Noorden van ons land. Veel te gek denken we
Nooit goed rendabel te maken. 
We hebben hier in Assen het drama met ‘de Smelt’ nog redelijk vers in het geheugen. Dat heeft ons als burgers ook flink wat belastingduiten gekost. Dat hangt ons als bewoners van het Noorden weer boven het hoofd. Betalen omdat onze bestuurders meedoen aan kinderlijke ‘wij ook’ spelletjes? Nee toch! We zijn benieuwd of er ook nog bestuurders zijn die boven de partijen staan om dit gedoe in aanvaardbare en voor de belasting betalende burgers,  goede banen te leiden.

Ga niet uitglijden s.v.p. Het ijs is dun en glad.

Jaap Bouma.

=============================================
 
Zaken die ons raken.
Horizon vervuiling?
 
ASSEN- We waren op een tochtje naar het Oldambt in de provincie Groningen. Een tochtje langs de bloeiende koolzaadvelden. We hebben ze gevonden. Niet moeilijk overigens. We kunnen het u van harte aanbevelen. Prachtig om te zien. En op zoveel plaatsen. Maar dat is niet alleen het onderwerp waarover we zaten te praten onderweg. Er is een onderwerp dat ons al wat langer bezig houdt.
Regelmatig lezen we in de krant (DvhN) dat er veel verzet is tegen windmolens. 

Windmolens die een bijdrage moeten leveren aan de productie van elektriciteit. Die bijdrage is samen met het gebruik van zonnepanelen een onderdeel van, wat men ook wel de ‘energietransitie’ noemt. Op zich hebben de mensen die er opmerkingen over maken gelijk. Het is niet een fraaie invulling van de weidsheid en ruimte die wij hier in het Noorden nog hebben. Het is inderdaad een aantasting van het landschap. Daar mag je duidelijk over zijn. Wel dringt zich de vraag op hoe je dan die omschakeling naar duurzame energieopwekking wel moet uitvoeren. (Alle windmolens ver uit de kust in zee plaatsen?) Van ons krijgt u daar geen duidelijk antwoord op. Domweg omdat we dat niet kunnen. We beschikken niet over voldoende kennis en inzicht . Maar er is een ander fenomeen dat ons bezig hield toen we door het weidse en oogstrelend landschap reden.
Dat zijn de hoogspanningsmasten met dikke wat afhangende draden. Je komt ze in toch wel storende hoeveelheden tegen. Vooral in de buurt van de energiecentrales. Over die horizonvervuiling horen we heel weinig. Waarschijnlijk zijn we gewend geraakt aan die beelden.
Ze horen er in onze beleving er gewoon bij. 

Zou het op de duur ook zo gaan met die windmolens? Ze worden gewoon een deel van het landschap . Ik weet niet of deze redenering opgaat of niet. Maar misschien is het toch iets waarover men nog eens moet nadenken. Wellicht kunnen die hoogspanningskabels dan ondergronds worden gelegd. Die masten verdwijnen en daarvoor in de plaats komen de molens.
Och, het is maar een gedachte.

Jaap Bouma.

=================


Zaken die ons raken

Boem, boem, boenke, boenke.

Assen- ' Wat voor gebonk is dat toch, vraagt mijn vrouw. In de woonkamer klinkt een hinderlijk monotoon ‘boem, boem’. De radio staat uit en ook de televisie is niet aan, zeg ik voor de zekerheid. Dan moet het ergens anders vandaan komen is de conclusie. Buiten maar even luisteren. Het wordt volkomen duidelijk. Het komt van de sportvelden. Die sportvelden bevinden zich niet ver van ons huis. Normaliter hebben we niet veel last van de herrie die sportvelden met zich mee kunnen brengen. 
Dat hoort ook gewoon bij sport vinden we. Mensen moeten zich even kunnen uitleven.
Een doelpunt of zoiets is kennelijk een emotionele gebeurtenis voor de sporters en voor het publiek. Maar vanmiddag is het niet ‘gewoon’. Misschien is er wel iets bijzonders, zeggen we. We zijn er niet van op de hoogte. Ook is er niet gewaarschuwd, voor de overlast die kan ontstaan, voor zover we weten. Laten we maar even buiten de stad ‘vluchten’, besluiten we. Even geen gedreun van de zware bastonen.
Een heerlijk tochtje gereden door, het in mooie voorjaarkleuren getooide, Drenthe en een deel van de provincie Groningen. Heerlijk ontspannend.
Om goed vier uur weer thuis. Het gebonk en gedreun, vermengd met andere geluiden die men tegenwoordig muziek noemt, klinkt weer door tot in de huiskamer.
Tegen de avond wordt het eindelijk rustig. Nee, buiten zitten is ons op deze manier niet gegund. Binnen is het al hinderlijk.
Je wilt ook niet op alle slakken zout leggen. Ook anderen mogen hun pleziertjes hebben, nietwaar. Maar aan de andere kant is het wel iets dat vragen oproept. Mag dit allemaal zomaar? Is hier vergunning voor gegeven? Zijn de omwonenden officieel op de hoogte gesteld? (wij in elk geval niet.) Nee, ik heb geen klacht ingediend. Hinderlijk blijft het wel.
Moeten sport en hinderlijk harde muziek altijd samengaan?
 
Jaap Bouma.
 
============================================

Zaken die ons raken

Een nieuwe lente een nieuw geluid?

ASSEN -  ‘Frankrijk breekt met het verleden’ kopt het Dagblad van het Noorden.(24-4-2017) Oude politieke partijen worden minder gekozen.Daarover zat ik wat te peinzen, toen ik mijn vrouw hoorde zeggen dat er nog wat klusjes voor mij klaar stonden. Tijdens die klusjes kun je heerlijk doorgaan met fantaseren is mijn ervaring. Stel je eens voor, dacht ik, dat in ons provinciebestuur het oude gedoe met gekonkel en geheimhoudingen verdwijnt. Dat het stopt met het laten verdwijnen van de miljoenen euro’s.
Misschien dat dan het vertrouwen in dat bestuur, dat nu voor veel mensen op een dieptepunt is aangeland, weer terugkomt. Stel je voor ……
Maar het kan. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. We hebben een ‘tijdelijke’ nieuwe commissaris van de Koning nietwaar. Een man die het klappen van de zweep kent. Iemand met zoveel bestuurlijke ervaring weet ongetwijfeld hoe hij de bezem moet vasthouden om schoon schip te maken. Iedereen gaat weer doen wat nuttig en nodig is voor onze mooie provincie.
Alles wat er gebeurt wordt openlijk met elkaar besproken. Achterkamertjes worden omgetoverd in openbare ruimtes. Iedereen krijgt de juiste informatie. Niet meer ‘Wie het eerst komt die het eerst maalt’. Niet meer geld dat zomaar verdwijnt door het op een hobby lijkend gedoe van een directeur. Of geld dat verdwijnt naar iets wat achteraf en hoog gehalte aan  luchtfietserij blijkt te hebben gehad.
We verwachten veel van onze nieuwe commissaris van de Koning. Maar wie weet ….

Na de lente komt de zomer, toch….

Jaap Bouma.

 

Zaken die ons raken

Slim of toch smart?

ASSEN. We horen de laatste tijd geregeld de opmerking: Jullie moeten een ‘smartphone’ kopen. Die telefoon van jullie stamt nog uit het ’stenen tijdperk’. Er is volgens ons niks mis met onze telefoon. We kunnen er mee bellen en gebeld worden. Maar dat schijnt niet meer bij deze tijd te horen. We vroegen ons daarom af wat het verschil tussen een ‘smartphone’( smartfoon) en een iPhone ( eifoon) is. In de folders van de elektronica zaken kom je beide woorden geregeld tegen.
We vroegen het aan een kleindochter. Ja, zei ze: Er is een verschil. Iedere iPhone is een smartphone, maar niet iedere smartphone is een iPhone. Zoiets als: Alle varkens zijn dieren, maar niet elk dier is een varken. Dat laatste begrijpen we nog wel, maar met het eerste antwoord komen we toch wat in de verwarring. Met beide apparaten kun je behalve telefoneren ook nog naar het internet. Je kunt er foto’s mee maken, en je kunt er mee mailen, spelletjes doen, appen, (eppen), twitteren, en facebook of zoiets. Natuurlijk is dit lang niet volledig. Veel van die begrippen en mogelijkheden heb ik ooit eens voorbij horen komen.
Dat woordje ‘smart’ bij dit soort telefoons roept bij mij de gedachte op dat er veel ellende bij het gebruik  komt kijken. Net zoiets als bij een ‘smartlap’ of jammerliedje (levenslied). In het dikke Boek staat zoiets als: ‘Wie kennis vermeerdert, vermeerdert smart. ( Prediker 1:18). Dat zal dan wel smart in de gewone oude Nederlandse betekenis zijn, vermoeden wij. Maar hier hoort ‘smart’ bij ‘slim’.
Een nieuw Nederlands woord ingevoerd via de computer.Tegen mijn vrouw zei ik wijsneuzig: Een iPhone is een smartphone met een ei. Stilte, en een blik die alleen bij vrouwen past.

Onze oude telefoon doet het nog goed genoeg, denken we nu nog.
Diepe zucht.

Jaap Bouma.

 

Laatste nieuws